Καλό μήνα!!!

Πω πω!!! Πότε μπήκε κιόλας Οκτ….    Οκτώβριος;; Χμ….

Φέτος είναι μία πολύ περίεργη χρονιά για μένα όσον αφορά τον χρόνο. Ξέρω ότι ο καθένας έχει την «προσωπική» του σχέση με τον χρόνο αλλά πραγματικά έχουν συμβεί τόσα αυτή την χρονιά που νοιώθω ότι άλλοτε διαστέλλετε κι άλλοτε συστέλλετε με διαφορετικούς ρυθμούς κάθε φορά.

Ίσως βέβαια να έχει να κάνει και το

γεγονός ότι το σώμα μου βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή. Όσοι δεν το έχετε καταλάβει ως τώρα…

Περιμένουμε το πρώτο μέλος της δικής μας οικογένειας (πολύ) σύντομα!

Happy Oct….   October already?!?!?!?!

Hmmmm….

This has been a very odd year for me as time is concerned. I understand that each and every one has his “personal” relationship with time but for me this year has been really weird – there are time that I can actually sense time expand or shrink with different cadence each and every time.

Come to think of it, it might have to do with the fact that my body is in constant change. For those of you who haven’t guessed already…

We are expecting to welcome the first member of our own family pretty soon!

Ένα με τον καναπέ - Couch Bound

Αρχικά, ο εν νλόγω καναπές:

Ζω πάνω του την τελευταία εβδομάδα. Πλέον έχουμε παραγνωριστεί ;)

Αν κανείς τα τελευταία χρόνια χρόνια μου ζητούσε να του περιγράψω τον τρόπο ζωής μου σίγουρα θα του απαντούσα, κάνω καθιστική ζωή. Και θα του έλεγα ψέματα. Γιατί ζούσα σε ένα όνειρο!

Εδώ και μία εβδομάδα με έχει πιάσει η μέση μου. Και κυριολεκτώ! Με έπιασε για τα καλά και δεν λέει να με αφήσει. Τις πρώτες μέρες ήμουν σε άρνηση: " ΟΧΙ, δεν έχω κάτι. Μία μικρή ενόχληση είναι." Και συνέχισα κανονικά. Κάτι που έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Οπότε "δέθηκα" με τον καναπέ. Ειλικρινά ό,τι κι αν μου περνούσε από το μυαλό να κάνω για να απασχοληθώ έπρεπε να είμαι είτε όρθια είτε πολύ δραστήρια. Το πλέξιμο δεν ήταν καθόλου ευχάριστο καθώς ενέτεινε τους πόνους μου. 

Τώρα, θέλω να πιστεύω, ότι βρίσκομαι στην ανάρρωση. Προσπαθώ να βρώ μία ισορροπία που προς το παρόν δείχνει πολύ εύθραυστη. 

Ο χρόνος θα δείξει...

First things first, the aforementioned couch:

I have been living on him for almost a week. I truly believe we are the best of friends now. 

In recent years if anyone asked how I would describe an average day of mine I would most probably have answered that I live a sedentary life. Turns out I would have lied! Because I was living in a dream. I can now personally confirm that I am on my feet for the most part of my day. 

How I changed my mind you asked? I have severe back pains for almost a week now. It is at least painful to stand and I don't even want to think about taking a walk. I am bound to be sitting or reclining. The first three days I was in denial. "NO, there is nothing wrong;I can go on with my daily routine just fine". Trying to do just that, not only made things worse, but convinced me that I really have a hard time sitting. I could not thing of even one thing that could entertain me that did not involve me being active. I tried knitting to no avail... 

So now that I seem to be recovering I just try to find a balance.

Time will tell...